رعايت نموده است ؛ به طور قطع مىتوان دانست كه مأخذ فردوسى ترجمهء عربى پندنامك نبوده و ترجمهء فارسى متن پهلوى پندنامك ، مأخذ مستقيم او بوده است ؛ زيرا فردوسى مقدارى زياد لغت و جمله استعمال نموده كه از لغات و جمل پندنامك پهلوى است ، كه به صورت كلمات فارسى درآمده‌اند . در كتاب فردوسى و در كتابى كه حاج خليفه بدان اشاره مىكند گفت و گو از سؤالاتى است كه انوشيروان مىكند و جواب‌هايى كه بزرجمهر مىدهد ، ولى در ظفرنامه كه شفر انتشار داده بر خلاف آن دو ، بزرجمهر شاگردى است كه از استاد و مربى خود كه نامى از آن مىبرد ، استفادت مىكرده و او جواب مىگفته است . « بنا بر اين بايد باور كرد فردوسى كه شاهكار خود را ( تقريبا بين سنهء 995 و 999 ميلادى « 1 » برابر 385 تا 389 هجرى ) در مملكتى كه در تسلط سامانيان بوده ، فراهم مىآورده است . براى تهيهء اين فصل منبعش ترجمهء فارسىاى بوده كه در آن زمان به امر امير سامانى به وسيلهء ابن سينا ( قطع نظر از آن كه دارندهء اين اسم بزرگ را بشناسيم ) ترجمه شده است . « با اين مقدمه ظفرنامه‌اى كه شفر طبع نموده ، نبايد از ابن سينا باشد و بايد عبارت از افكار تازه‌اى باشد كه با خاطرات مبهمى از نسخهء اصلى باقى مانده بوده ، تلفيق داده باشند . »

--> ( 1 ) . نولد كه « حماسهء ملى ايران » چاپ دوم ، ص 26 .